NAWA JATINING KAWRUHANTA ACARYA UTTAMOPADESA
Sangang Pranatan Ngaweruhi Kawruhanta Acarya (Guru Sejati)
BEBUKA.
Ing sajroning lampahing ngaurip, janma manungsa ora mung mbutuhake kawruh kanggo mangerteni warna-warnaning jagad, nanging uga mbutuhake penuntun supaya kawruh kang diduweni ora mung mandheg ana ing cipta, nanging bisa tumurun menyang rasa, karsa, budi, lan tumindak.
Akeh janma kang sugih kawruh, nanging durung mesthi bisa nguripi kawruh kang diduweni.
Akeh kang bisa ngucapake tembung bab kabecikan, nanging durung mesthi kabecikan iku wis dadi sipating urip.
Mula, ing kene perlu dimangerteni anane Kawruhanta Acarya, yaiku Guru Sejati kang dadi penuntun janma tumuju marang pangerten kang sejati (kawruh sejati).
Kawruhanta Acarya dudu guru ing tegesing janma manusa kang mulang sawenehing kawruh marang muride. Guru manungsa bisa maringi kawruh, bisa mbukak wawasan, bisa nuduhake dalan, lan bisa dadi tuladha tumrap sesamane.
Nanging Kawruhanta Acarya ora kaiket dening sawijining pawongan, jeneng, golongan, papan, utawa wewatoning paguyuban.
Kawruhanta Acarya iku "penuntun" kang nuntun janma supaya bisa weruh, ngerti, lan ngaweruhi kasunyatan lumantar resiking cipta, rasa, karsa, lan budi.
Mula, Kawruhanta Acarya ora kena digoleki minangka sawijining sosok kang manggon ana ing njabaning dhiri. Kawruhanta Acarya ora kudu digoleki ing papan kang adoh, ora kudu dipuja minangka wujud kang luwih dhuwur tinimbang manungsa, lan ora kena digawe minangka pepundhening gumantung. Kawruhanta Acarya kudu diweruhi lumantar owahing ngaurip.
Yen kawruh kang disinau lan diugemi bisa ndadekake cipta saya bening, rasa saya wening, karsa saya tumata, lan budi saya luhur, ana pratandha yen penuntun sejati wis wiwit kaweruhi.
Nanging yen kawruh malah nuwuhake gumedhe, rumangsa paling bener, sengit marang kang beda, utawa ndadekake janma saya gumantung marang sawijining sosok, mula kudu ditliti maneh apa kang diarani guru iku pancen nuntun marang kasunyatan utawa mung nuntun marang kaprigelaning pamrih.
Kawruhanta Acarya ora nuntun janma supaya manut tanpa mikir. Kosok baline, Kawruhanta Acarya nuntun supaya cipta bisa mikir kanthi bening, rasa bisa ngrasakake kanthi wening, karsa bisa tumindak kanthi wicaksana, lan budi bisa milah endi kang becik lan endi kang nuwuhake karusakan.
Mula Nawa Kawruhanta Acarya Uttamopadesa kapacak minangka sangang pranatan kanggo mangerteni Guru Sejati. Sangang pranatan iki dudu paugeran kanggo ngukur wong liya, nanging kanggo ngukur awake dhewe.
Sapa kang temen-temen kepengin ngaweruhi Kawruhanta Acarya kudu miwiti saka resiking dhiri, amarga Penuntun Sejati ora bakal cetha kaweruhi dening cipta kang kebak pamrih, rasa kang kebak sengit, karsa kang kebak pepinginan pribadi, lan budi kang isih kapeteng dening gumedhe.
Kawruhanta Acarya dumunung ing dalan kang nuntun saka kawruh marang pangerten, saka pangerten marang prabodha, lan saka prabodha marang laku.
Amarga kawruh kang ora dadi laku durung sampurna, dene laku kang lair saka pangerten kang wening bakal nuwuhake owahing urip.
Mula, serat iki ora kanggo ngunggulake jeneng Kawruhanta Acarya, nanging kanggo mbukak pangerten ngenani hakikat Guru Sejati. Sing wigati dudu sapa kang diarani guru, nanging apa kang dumadi marang urip sawise sawijining kawruh ditampa lan dilakoni.
NAWA JATINING KAWRUHANTA ACARYA
1. Kawruhanta Acarya Dudu Sosok Manungsa, Nanging Penuntun Marang Kawruh Sejati
Kawruhanta Acarya ora dipahami minangka sawijining manungsa kang kudu diangkat dadi guru sejati lan banjur diturutake sakabehe tanpa tetimbangan. Guru manungsa iku tetep manungsa, nduweni kawruh lan kawatesan. Bisa mulang, bisa menehi tuladha, lan bisa nuduhake dalan, nanging ora kudu disawijikake karo Guru Sejati.
Kawruhanta Acarya iku Penuntun marang kawruh sejati. Penuntun ora nggawa janma kanthi paksa, nanging nuduhake arah supaya janma bisa nemokake dalane dhewe. Penuntun ora njaluk janma gumantung marang dheweke, nanging malah ndadekake janma saya bisa ngadeg kanthi budi kang wening.
Mula, Kawruhanta Acarya ora kena diukur saka gedhene jeneng, akehe pangikut, utawa dhuwure panggonan ing sawijining paguyuban. Kawruhanta Acarya kaweruhi saka daya tuntune marang urip.
Yen sawijining kawruh ndadekake janma saya ngerti kasunyatan, saya andhap asor, saya sih marang samudaya, lan saya becik ing lakune, ana pratandha yen kawruh iku wis dadi penuntun kang bener.
2. Kawruhanta Acarya Ora Nuntut Manut Tanpa Nalar.
Penuntun Sejati ora bakal mateni cipta. Cipta iku piranti kanggo nimbang lan mangerteni. Mula janma kang nampa kawruh ora kena mung nyandhak tembung saka wong liya banjur nganggep tembung iku mesthi bener. Kawruh kudu ditliti, dipikir, dirasakake, lan katindakake ing urip.
Manut tanpa mangerteni mung nuwuhake gumantung. Kosok baline, pangerten kang tuwuh saka pamawas dhewe bakal nuwuhake kamardikaning budi.
Kawruhanta Acarya mulang supaya janma ora wedi takon, ora wedi mriksa, lan ora wedi ngakoni yen durung ngerti. Amarga ora ngerti iku dudu kaluputan; ora gelem sinau lan ora gelem mriksa iku kang bisa ngalangi tuwuhe kawruh.
Mula, kawruh sejati ora njaluk janma ninggalake cipta, nanging malah nuntun cipta supaya saya bening.
3. Kawruhanta Acarya Kawangun Saka Kasunyatan, Dudu Saka Pangakuan.
Ora saben wong kang ngaku ngerti kasunyatan wis mesthi duwe kawruh.
Ora saben wong kang bisa ngucapake tembung luhur wis mesthi luhur ing lakune.
Ora saben wong kang mulang bab kabecikan wis mesthi uripe kebak kabecikan.
Kawruhanta Acarya ora kaweruhi saka pangakon, nanging saka kasunyatan kang katon ing laku.
Yen sawijining kawruh diucapake kanthi becik nanging ora nate katon ing tumindak, kawruh iku durung urip.
Yen wong ngucapake sih nanging isih seneng nyilakani, kawruhe durung tumurun menyang rasa.
Yen wong ngucapake kasunyatan nanging isih kebak pamrih, kawruhe durung tekan ing budi.
Mula, kasunyatan iku dadi pangilon.
Kawruhanta Acarya ora mbutuhake pangakuan manawa dheweke iku sang Widyacarya. Sing dadi tandha yaiku apa kang tuwuh ing urip janma kang nampa tuntunan.
4. Kawruhanta Acarya Nuntun Marang Resiking Cipta, Rasa, Karsa, lan Budi.
Kawruhanta Acarya tansah nuntun janma marang resiking dhiri.
Cipta kudu resik saka pamrih kang ndadekake pamawas dadi miring.
Rasa kudu wening saka sengit, drengki, lan kepinginan nyilakani.
Karsa kudu resik saka karep kang mung ngunggulake awake dhewe.
Budi kudu luhur supaya bisa milah kang becik, adil, lan migunani tumrap urip.
Resiking cipta, rasa, karsa, lan budi ora dumadi kanthi tembung wae. Kabeh mau kudu kawujud ing saben dina.
Yen kawruh malah ndadekake janma saya gumedhe, seneng ngasorake liyan, seneng nggolongake manungsa, utawa nganggep awake dhewe paling bener, mula kawruh iku kudu dipriksa maneh.
Amarga Kawruhanta Acarya tansah nuntun marang pepadhanging budi, dudu marang petenging pamrih.
5. Kawruhanta Acarya Nyawijikake Kawruh lan Laku.
Kawruh kang mung kasimpen ing cipta durung dadi kawruh kang sampurna.
Kawruh kudu katon ing cara janma guneman, cara ngadhepi samudaya, cara nampa prabédan, cara nggunakake karsa, lan cara tumindak nalika ora ana wong liya kang nyawang.
Janma bisa wae apal akeh pitutur, nanging yen isih gampang nesu, gampang sengit, seneng ngapusi, utawa seneng nyilakani, tegese kawruh iku durung dadi sipat urip.
Kawruhanta Acarya nuntun supaya kawruh mudhun saka cipta menyang rasa, saka rasa menyang karsa, saka karsa menyang tumindak, lan saka tumindak dadi wataking urip.
Mula ukuran kawruh ora mung sepira akehe kang dingerteni, nanging sepira akehe kang wis bisa diuripi.
6. Kawruhanta Acarya Mbebasake Janma Saka Gumantung Marang Golongan.
Penuntun Sejati ora ndadekake janma saya gumantung marang guru, tokoh, golongan, utawa pratandha njaba.
Kawruhanta Acarya malah nuntun supaya janma saya bisa ngadeg kanthi cipta, rasa, karsa lan budine dhewe.
Iki ora ateges janma ora perlu sesrawungan, ora perlu sinau marang wong liya, utawa ora perlu urip bebarengan. Sesrawungan lan sinau tetep dadi bageyaning urip. Nanging janma ora kena masrahake sakabehing pamawas lan kaputusan marang sawijining pawongan utawa golongan.
Kamardikaning budi iku prakara kang wigati.
Janma kang wis wiwit kaweruhi dening Kawruhanta Acarya bakal saya bisa mbedakake antarane sinau marang wong liya lan gumantung marang wong liya.
Sinau ndadekake tuwuh.
Gumantung ndadekake ora bisa ngadeg dhewe.
Mula, Kawruhanta Acarya tansah nuntun marang kamardikaning budi, ora marang pangiketing pamawas.
7. Kawruhanta Acarya Nuntun Marang Sih Kang Tanpa Winates
Sih kang tanpa winates dadi salah siji pratandha wigati saka kawruh kang sejati.
Sih ora mung tembung alus utawa rasa seneng marang wong kang padha pamawase. Sih kang sejati bisa tetep urip sanadyan ana prabédan.
Janma kang saya jero kawruhe kudune saya bisa ngajeni urip. Ora gampang sengit, ora gampang nyalahake, ora gampang males ala kanthi ala, lan ora seneng ndadekake liyan nandhang sangsara.
Sih kang tanpa winates ora ateges nglilani sakabehing kaluputan. Sih uga bisa ngemu tetimbangan lan wates. Nanging wates iku ora dibangun saka sengit.
Mula, yen kawruh ndadekake rasa saya amba, pangerten saya jembar, lan ati saya ora gampang kebak sengit, kawruh iku wis wiwit urip.
Kawruhanta Acarya nuntun saka rasa kang winates marang sih kang tanpa winates.
8. Kawruhanta Acarya Nuntun Janma Ngenali Jatining Dhiri.
Penuntun Sejati ora mung maringi wangsulan ngenani jagad njaba, nanging uga nuntun janma supaya wani nyawang awake dhewe.
Janma kudu ngerti apa kang dumadi ing sajroning dhirine: apa kang dikarepake, apa kang diwedeni, apa kang dadi pamrihe, apa kang ndadekake nesu, apa kang ndadekake bungah, lan apa kang ndadekake dheweke tumindak.
Tanpa kawruh marang jatining dhiri, kawruh ngenani njabaning urip bisa dadi mung tumpukan pamawas.
Mula, Kawruhanta Acarya nuntun janma supaya bisa nyawang cipta, rasa, karsa, lan budi kanthi jujur.
Saka kono wiwit katon jati diri janma.
Jati diri ora mung jeneng, asal-usul, panggonan, pakaryan, utawa kalungguhan.
Jati diri luwih jero tinimbang kabeh iku. Jati diri katon saka carane janma nguripi uripe.
9. Kawruhanta Acarya Nuntun Marang Jatining Panguripan.
Pungkasaning kabeh kawruh yaiku bali marang pangerten ngenani Jatining Panguripan.
Janma bisa sinau bab jagad, sinau bab awake dhewe, sinau bab budi, sinau bab sih, lan sinau bab kasunyatan. Nanging kabeh kawruh mau pungkasane kudu nggawa janma marang pangerten kang luwih jero ngenani urip iku dhewe.
Saka ngendi dumadine urip?
Kanggo apa janma urip?
Kepiye becike janma nglakoni urip?
Apa kang kudu diuripi nalika urip isih kaparingan wektu?
Pitakonan-pitakonan iku ora kudu dijawab mung kanthi tembung. Jawaban kang sejati kudu katon ing laku.
Kawruhanta Acarya nuntun janma saka ngerti menyang ngaweruhi, saka ngerti kabecikan menyang nglakoni kabecikan, saka ngerti sih menyang nguripi sih, lan saka ngerti urip menyang ngaweruhi Jatining Panguripan.
Ing pucuking lampah, janma ora maneh kebak reribet kanggo nggoleki sapa Guru Sejati iku. Amarga jatining Widyacarya kaweruhi lumantar resiking cipta, rasa, karsa, lan budi, kang banjur kabukten ing lakuning ngaurip.
PANUTUP.
Nawa Jatining Kawruhanta Acarya Uttamopadesa dudu piwulang supaya janma nggoleki sawijining sosok lan banjur masrahake uripe marang sosok iku.
Uga dudu paugeran supaya janma milih sapa kang kudu dianggep paling bener.
Serat iki mung mbukak dalan pangerten supaya janma bisa mbedakake antarane guru kang mulang kawruh lan Kawruhanta Acarya kang dadi Guru Sejati.
Guru manungsa bisa mulang.
Buku bisa maringi kawruh.
Sesamining janma bisa menehi tuladha.
Pengalaman bisa dadi pangilon.
Nanging Kawruhanta Acarya iku Penuntun kang nuntun kabeh iku supaya kawruh ora mandheg minangka tembung, nanging dadi pangerten lan banjur dadi laku.
Mula, Kawruhanta Acarya ora perlu digoleki kanthi mripat. Ora perlu digoleki ing papan kang adoh. Ora perlu digoleki ing sawijining jeneng utawa kalungguhan.
Kawruhanta Acarya ora kudu digoleki ing njabaning dhiri, nanging kudu diweruhi lumantar resiking cipta, rasa, karsa, lan budi, banjur kabukten ana ing laku ngaurip.
Yen cipta saya bening, Kawruhanta Acarya saya katon.
Yen rasa saya wening, Kawruhanta Acarya saya kaweruhi.
Yen karsa saya resik, Kawruhanta Acarya saya nuntun.
Yen budi saya luhur, Kawruhanta Acarya saya urip ing dhiri.
Mula, wong kang kepengin nemokake Guru Sejati ora perlu miwiti kanthi takon:
“Sapa Guru Sejatiku?”
Nanging luwih becik miwiti kanthi takon marang awake dhewe:
“Apa kawruh kang wis dak tampa wis ndadekake uripku luwih becik?”
Amarga Guru Sejati ora diukur saka gedhene tembung, nanging saka owahing urip.
Ora diukur saka akehe wong kang manut, nanging saka akehe kabecikan kang bisa urip.
Ora diukur saka kalungguhane sawijining sosok, nanging saka sepira jernihe cipta, weninge rasa, resike karsa, lan luhure budi.
Lan ora diukur saka sepira adoh janma nggoleki, nanging saka sepira jero janma bisa ngaweruhi Jatining Panguripan.
Mula:
Kawruhanta Acarya dudu kang njaluk disembah.
Kawruhanta Acarya dudu kang njaluk diturut tanpa nalar.
Kawruhanta Acarya dudu kang ndadekake janma gumantung.
Kawruhanta Acarya yaiku Penuntun kang ndadekake janma bisa ngadeg kanthi kawruh, budi, lan laku.
Ing kono Guru Sejati ora maneh dadi jeneng kang mung diucapake, nanging dadi “prakara luhur” kang bisa kaweruhi ing owahing urip.
Lan nalika kawruh wis dadi laku, laku wis dadi watak, watak wis dadi kabecikan, lan kabecikan wis dadi caraning ngaurip, ing kono Kawruhanta Acarya wis ora mung dingerteni, nanging wis diweruhi.
BEBUKA.
Ing sajroning lampahing ngaurip, janma manungsa ora mung mbutuhake kawruh kanggo mangerteni warna-warnaning jagad, nanging uga mbutuhake penuntun supaya kawruh kang diduweni ora mung mandheg ana ing cipta, nanging bisa tumurun menyang rasa, karsa, budi, lan tumindak.
Akeh janma kang sugih kawruh, nanging durung mesthi bisa nguripi kawruh kang diduweni.
Akeh kang bisa ngucapake tembung bab kabecikan, nanging durung mesthi kabecikan iku wis dadi sipating urip.
Mula, ing kene perlu dimangerteni anane Kawruhanta Acarya, yaiku Guru Sejati kang dadi penuntun janma tumuju marang pangerten kang sejati (kawruh sejati).
Kawruhanta Acarya dudu guru ing tegesing janma manusa kang mulang sawenehing kawruh marang muride. Guru manungsa bisa maringi kawruh, bisa mbukak wawasan, bisa nuduhake dalan, lan bisa dadi tuladha tumrap sesamane.
Nanging Kawruhanta Acarya ora kaiket dening sawijining pawongan, jeneng, golongan, papan, utawa wewatoning paguyuban.
Kawruhanta Acarya iku "penuntun" kang nuntun janma supaya bisa weruh, ngerti, lan ngaweruhi kasunyatan lumantar resiking cipta, rasa, karsa, lan budi.
Mula, Kawruhanta Acarya ora kena digoleki minangka sawijining sosok kang manggon ana ing njabaning dhiri. Kawruhanta Acarya ora kudu digoleki ing papan kang adoh, ora kudu dipuja minangka wujud kang luwih dhuwur tinimbang manungsa, lan ora kena digawe minangka pepundhening gumantung. Kawruhanta Acarya kudu diweruhi lumantar owahing ngaurip.
Yen kawruh kang disinau lan diugemi bisa ndadekake cipta saya bening, rasa saya wening, karsa saya tumata, lan budi saya luhur, ana pratandha yen penuntun sejati wis wiwit kaweruhi.
Nanging yen kawruh malah nuwuhake gumedhe, rumangsa paling bener, sengit marang kang beda, utawa ndadekake janma saya gumantung marang sawijining sosok, mula kudu ditliti maneh apa kang diarani guru iku pancen nuntun marang kasunyatan utawa mung nuntun marang kaprigelaning pamrih.
Kawruhanta Acarya ora nuntun janma supaya manut tanpa mikir. Kosok baline, Kawruhanta Acarya nuntun supaya cipta bisa mikir kanthi bening, rasa bisa ngrasakake kanthi wening, karsa bisa tumindak kanthi wicaksana, lan budi bisa milah endi kang becik lan endi kang nuwuhake karusakan.
Mula Nawa Kawruhanta Acarya Uttamopadesa kapacak minangka sangang pranatan kanggo mangerteni Guru Sejati. Sangang pranatan iki dudu paugeran kanggo ngukur wong liya, nanging kanggo ngukur awake dhewe.
Sapa kang temen-temen kepengin ngaweruhi Kawruhanta Acarya kudu miwiti saka resiking dhiri, amarga Penuntun Sejati ora bakal cetha kaweruhi dening cipta kang kebak pamrih, rasa kang kebak sengit, karsa kang kebak pepinginan pribadi, lan budi kang isih kapeteng dening gumedhe.
Kawruhanta Acarya dumunung ing dalan kang nuntun saka kawruh marang pangerten, saka pangerten marang prabodha, lan saka prabodha marang laku.
Amarga kawruh kang ora dadi laku durung sampurna, dene laku kang lair saka pangerten kang wening bakal nuwuhake owahing urip.
Mula, serat iki ora kanggo ngunggulake jeneng Kawruhanta Acarya, nanging kanggo mbukak pangerten ngenani hakikat Guru Sejati. Sing wigati dudu sapa kang diarani guru, nanging apa kang dumadi marang urip sawise sawijining kawruh ditampa lan dilakoni.
NAWA JATINING KAWRUHANTA ACARYA
1. Kawruhanta Acarya Dudu Sosok Manungsa, Nanging Penuntun Marang Kawruh Sejati
Kawruhanta Acarya ora dipahami minangka sawijining manungsa kang kudu diangkat dadi guru sejati lan banjur diturutake sakabehe tanpa tetimbangan. Guru manungsa iku tetep manungsa, nduweni kawruh lan kawatesan. Bisa mulang, bisa menehi tuladha, lan bisa nuduhake dalan, nanging ora kudu disawijikake karo Guru Sejati.
Kawruhanta Acarya iku Penuntun marang kawruh sejati. Penuntun ora nggawa janma kanthi paksa, nanging nuduhake arah supaya janma bisa nemokake dalane dhewe. Penuntun ora njaluk janma gumantung marang dheweke, nanging malah ndadekake janma saya bisa ngadeg kanthi budi kang wening.
Mula, Kawruhanta Acarya ora kena diukur saka gedhene jeneng, akehe pangikut, utawa dhuwure panggonan ing sawijining paguyuban. Kawruhanta Acarya kaweruhi saka daya tuntune marang urip.
Yen sawijining kawruh ndadekake janma saya ngerti kasunyatan, saya andhap asor, saya sih marang samudaya, lan saya becik ing lakune, ana pratandha yen kawruh iku wis dadi penuntun kang bener.
2. Kawruhanta Acarya Ora Nuntut Manut Tanpa Nalar.
Penuntun Sejati ora bakal mateni cipta. Cipta iku piranti kanggo nimbang lan mangerteni. Mula janma kang nampa kawruh ora kena mung nyandhak tembung saka wong liya banjur nganggep tembung iku mesthi bener. Kawruh kudu ditliti, dipikir, dirasakake, lan katindakake ing urip.
Manut tanpa mangerteni mung nuwuhake gumantung. Kosok baline, pangerten kang tuwuh saka pamawas dhewe bakal nuwuhake kamardikaning budi.
Kawruhanta Acarya mulang supaya janma ora wedi takon, ora wedi mriksa, lan ora wedi ngakoni yen durung ngerti. Amarga ora ngerti iku dudu kaluputan; ora gelem sinau lan ora gelem mriksa iku kang bisa ngalangi tuwuhe kawruh.
Mula, kawruh sejati ora njaluk janma ninggalake cipta, nanging malah nuntun cipta supaya saya bening.
3. Kawruhanta Acarya Kawangun Saka Kasunyatan, Dudu Saka Pangakuan.
Ora saben wong kang ngaku ngerti kasunyatan wis mesthi duwe kawruh.
Ora saben wong kang bisa ngucapake tembung luhur wis mesthi luhur ing lakune.
Ora saben wong kang mulang bab kabecikan wis mesthi uripe kebak kabecikan.
Kawruhanta Acarya ora kaweruhi saka pangakon, nanging saka kasunyatan kang katon ing laku.
Yen sawijining kawruh diucapake kanthi becik nanging ora nate katon ing tumindak, kawruh iku durung urip.
Yen wong ngucapake sih nanging isih seneng nyilakani, kawruhe durung tumurun menyang rasa.
Yen wong ngucapake kasunyatan nanging isih kebak pamrih, kawruhe durung tekan ing budi.
Mula, kasunyatan iku dadi pangilon.
Kawruhanta Acarya ora mbutuhake pangakuan manawa dheweke iku sang Widyacarya. Sing dadi tandha yaiku apa kang tuwuh ing urip janma kang nampa tuntunan.
4. Kawruhanta Acarya Nuntun Marang Resiking Cipta, Rasa, Karsa, lan Budi.
Kawruhanta Acarya tansah nuntun janma marang resiking dhiri.
Cipta kudu resik saka pamrih kang ndadekake pamawas dadi miring.
Rasa kudu wening saka sengit, drengki, lan kepinginan nyilakani.
Karsa kudu resik saka karep kang mung ngunggulake awake dhewe.
Budi kudu luhur supaya bisa milah kang becik, adil, lan migunani tumrap urip.
Resiking cipta, rasa, karsa, lan budi ora dumadi kanthi tembung wae. Kabeh mau kudu kawujud ing saben dina.
Yen kawruh malah ndadekake janma saya gumedhe, seneng ngasorake liyan, seneng nggolongake manungsa, utawa nganggep awake dhewe paling bener, mula kawruh iku kudu dipriksa maneh.
Amarga Kawruhanta Acarya tansah nuntun marang pepadhanging budi, dudu marang petenging pamrih.
5. Kawruhanta Acarya Nyawijikake Kawruh lan Laku.
Kawruh kang mung kasimpen ing cipta durung dadi kawruh kang sampurna.
Kawruh kudu katon ing cara janma guneman, cara ngadhepi samudaya, cara nampa prabédan, cara nggunakake karsa, lan cara tumindak nalika ora ana wong liya kang nyawang.
Janma bisa wae apal akeh pitutur, nanging yen isih gampang nesu, gampang sengit, seneng ngapusi, utawa seneng nyilakani, tegese kawruh iku durung dadi sipat urip.
Kawruhanta Acarya nuntun supaya kawruh mudhun saka cipta menyang rasa, saka rasa menyang karsa, saka karsa menyang tumindak, lan saka tumindak dadi wataking urip.
Mula ukuran kawruh ora mung sepira akehe kang dingerteni, nanging sepira akehe kang wis bisa diuripi.
6. Kawruhanta Acarya Mbebasake Janma Saka Gumantung Marang Golongan.
Penuntun Sejati ora ndadekake janma saya gumantung marang guru, tokoh, golongan, utawa pratandha njaba.
Kawruhanta Acarya malah nuntun supaya janma saya bisa ngadeg kanthi cipta, rasa, karsa lan budine dhewe.
Iki ora ateges janma ora perlu sesrawungan, ora perlu sinau marang wong liya, utawa ora perlu urip bebarengan. Sesrawungan lan sinau tetep dadi bageyaning urip. Nanging janma ora kena masrahake sakabehing pamawas lan kaputusan marang sawijining pawongan utawa golongan.
Kamardikaning budi iku prakara kang wigati.
Janma kang wis wiwit kaweruhi dening Kawruhanta Acarya bakal saya bisa mbedakake antarane sinau marang wong liya lan gumantung marang wong liya.
Sinau ndadekake tuwuh.
Gumantung ndadekake ora bisa ngadeg dhewe.
Mula, Kawruhanta Acarya tansah nuntun marang kamardikaning budi, ora marang pangiketing pamawas.
7. Kawruhanta Acarya Nuntun Marang Sih Kang Tanpa Winates
Sih kang tanpa winates dadi salah siji pratandha wigati saka kawruh kang sejati.
Sih ora mung tembung alus utawa rasa seneng marang wong kang padha pamawase. Sih kang sejati bisa tetep urip sanadyan ana prabédan.
Janma kang saya jero kawruhe kudune saya bisa ngajeni urip. Ora gampang sengit, ora gampang nyalahake, ora gampang males ala kanthi ala, lan ora seneng ndadekake liyan nandhang sangsara.
Sih kang tanpa winates ora ateges nglilani sakabehing kaluputan. Sih uga bisa ngemu tetimbangan lan wates. Nanging wates iku ora dibangun saka sengit.
Mula, yen kawruh ndadekake rasa saya amba, pangerten saya jembar, lan ati saya ora gampang kebak sengit, kawruh iku wis wiwit urip.
Kawruhanta Acarya nuntun saka rasa kang winates marang sih kang tanpa winates.
8. Kawruhanta Acarya Nuntun Janma Ngenali Jatining Dhiri.
Penuntun Sejati ora mung maringi wangsulan ngenani jagad njaba, nanging uga nuntun janma supaya wani nyawang awake dhewe.
Janma kudu ngerti apa kang dumadi ing sajroning dhirine: apa kang dikarepake, apa kang diwedeni, apa kang dadi pamrihe, apa kang ndadekake nesu, apa kang ndadekake bungah, lan apa kang ndadekake dheweke tumindak.
Tanpa kawruh marang jatining dhiri, kawruh ngenani njabaning urip bisa dadi mung tumpukan pamawas.
Mula, Kawruhanta Acarya nuntun janma supaya bisa nyawang cipta, rasa, karsa, lan budi kanthi jujur.
Saka kono wiwit katon jati diri janma.
Jati diri ora mung jeneng, asal-usul, panggonan, pakaryan, utawa kalungguhan.
Jati diri luwih jero tinimbang kabeh iku. Jati diri katon saka carane janma nguripi uripe.
9. Kawruhanta Acarya Nuntun Marang Jatining Panguripan.
Pungkasaning kabeh kawruh yaiku bali marang pangerten ngenani Jatining Panguripan.
Janma bisa sinau bab jagad, sinau bab awake dhewe, sinau bab budi, sinau bab sih, lan sinau bab kasunyatan. Nanging kabeh kawruh mau pungkasane kudu nggawa janma marang pangerten kang luwih jero ngenani urip iku dhewe.
Saka ngendi dumadine urip?
Kanggo apa janma urip?
Kepiye becike janma nglakoni urip?
Apa kang kudu diuripi nalika urip isih kaparingan wektu?
Pitakonan-pitakonan iku ora kudu dijawab mung kanthi tembung. Jawaban kang sejati kudu katon ing laku.
Kawruhanta Acarya nuntun janma saka ngerti menyang ngaweruhi, saka ngerti kabecikan menyang nglakoni kabecikan, saka ngerti sih menyang nguripi sih, lan saka ngerti urip menyang ngaweruhi Jatining Panguripan.
Ing pucuking lampah, janma ora maneh kebak reribet kanggo nggoleki sapa Guru Sejati iku. Amarga jatining Widyacarya kaweruhi lumantar resiking cipta, rasa, karsa, lan budi, kang banjur kabukten ing lakuning ngaurip.
PANUTUP.
Nawa Jatining Kawruhanta Acarya Uttamopadesa dudu piwulang supaya janma nggoleki sawijining sosok lan banjur masrahake uripe marang sosok iku.
Uga dudu paugeran supaya janma milih sapa kang kudu dianggep paling bener.
Serat iki mung mbukak dalan pangerten supaya janma bisa mbedakake antarane guru kang mulang kawruh lan Kawruhanta Acarya kang dadi Guru Sejati.
Guru manungsa bisa mulang.
Buku bisa maringi kawruh.
Sesamining janma bisa menehi tuladha.
Pengalaman bisa dadi pangilon.
Nanging Kawruhanta Acarya iku Penuntun kang nuntun kabeh iku supaya kawruh ora mandheg minangka tembung, nanging dadi pangerten lan banjur dadi laku.
Mula, Kawruhanta Acarya ora perlu digoleki kanthi mripat. Ora perlu digoleki ing papan kang adoh. Ora perlu digoleki ing sawijining jeneng utawa kalungguhan.
Kawruhanta Acarya ora kudu digoleki ing njabaning dhiri, nanging kudu diweruhi lumantar resiking cipta, rasa, karsa, lan budi, banjur kabukten ana ing laku ngaurip.
Yen cipta saya bening, Kawruhanta Acarya saya katon.
Yen rasa saya wening, Kawruhanta Acarya saya kaweruhi.
Yen karsa saya resik, Kawruhanta Acarya saya nuntun.
Yen budi saya luhur, Kawruhanta Acarya saya urip ing dhiri.
Mula, wong kang kepengin nemokake Guru Sejati ora perlu miwiti kanthi takon:
“Sapa Guru Sejatiku?”
Nanging luwih becik miwiti kanthi takon marang awake dhewe:
“Apa kawruh kang wis dak tampa wis ndadekake uripku luwih becik?”
Amarga Guru Sejati ora diukur saka gedhene tembung, nanging saka owahing urip.
Ora diukur saka akehe wong kang manut, nanging saka akehe kabecikan kang bisa urip.
Ora diukur saka kalungguhane sawijining sosok, nanging saka sepira jernihe cipta, weninge rasa, resike karsa, lan luhure budi.
Lan ora diukur saka sepira adoh janma nggoleki, nanging saka sepira jero janma bisa ngaweruhi Jatining Panguripan.
Mula:
Kawruhanta Acarya dudu kang njaluk disembah.
Kawruhanta Acarya dudu kang njaluk diturut tanpa nalar.
Kawruhanta Acarya dudu kang ndadekake janma gumantung.
Kawruhanta Acarya yaiku Penuntun kang ndadekake janma bisa ngadeg kanthi kawruh, budi, lan laku.
Ing kono Guru Sejati ora maneh dadi jeneng kang mung diucapake, nanging dadi “prakara luhur” kang bisa kaweruhi ing owahing urip.
Lan nalika kawruh wis dadi laku, laku wis dadi watak, watak wis dadi kabecikan, lan kabecikan wis dadi caraning ngaurip, ing kono Kawruhanta Acarya wis ora mung dingerteni, nanging wis diweruhi.
Komentar
Posting Komentar